Σε μια Δημοκρατία που σέβεται τους πολίτες της, η ουσία ενός τόσο σοβαρού ζητήματος διαφθοράς δεν μπορεί να καλύπτεται με τεχνικές εξηγήσεις, όταν το πραγματικό ερώτημα αφορά μίζες, μαύρο χρήμα και πολιτική ανοχή. Το ζητούμενο είναι αν όσα ακούγονται ειπώθηκαν πράγματι και, κυρίως, γιατί ειπώθηκαν με τόση άνεση σαν να πρόκειται για πρακτικές ανεκτές, αρκεί να καλύπτονται από το “σωστό” περιβάλλον.
Η εικόνα που προκύπτει δεν παραπέμπει σε ανθρώπους που φοβούνται τις συνέπειες. Παραπέμπει σε ανθρώπους που νιώθουν προστατευμένοι, βέβαιοι ότι βρίσκονται μέσα σε έναν κλειστό κύκλο όπου όλα μπορούν να ειπωθούν, να κανονιστούν και τελικά να καλυφθούν.
Η συμπεριφορά αυτή δεν είναι τυχαία. Δείχνει ένα περιβάλλον εξουσίας όπου η εγγύτητα με το Προεδρικό λειτουργεί ως ασφάλεια αντί ως αυξημένη ευθύνη. Και όταν η εξουσία, αντί να θέτει όρια, δημιουργεί αίσθηση ασυλίας, η διαφθορά γίνεται φυσικό επακόλουθο.
Αν θέλουμε πραγματικά να μιλήσουμε για προστασία της χώρας, ας είμαστε ειλικρινείς. Το πρόβλημα δεν είναι οι “τρίτοι” που θέλουν να πλήξουν την Κύπρο. Το πρόβλημα είναι ότι φαίνεται να υπάρχει χώρος ώστε η μίζα και το μαύρο χρήμα να λειτουργούν ως εργαλείο εξασφάλισης πλεονεκτήματος ή ευνοϊκής μεταχείρισης σε παράνομες πράξεις.
Ταυτόχρονα, είναι πολιτικά βολικό αλλά θεσμικά επικίνδυνο να ταυτίζεται ο Πρόεδρος με την Κυπριακή Δημοκρατία, ώστε κάθε κριτική να παρουσιάζεται ως επίθεση στο κράτος. Οι αναφορές δεν στρέφονται κατά της Δημοκρατίας αλλά αφορούν πρόσωπα και πρακτικές που αγγίζουν τον κ. Χριστοδουλίδη, το πολιτικό του περιβάλλον και τη χρηματοδότηση της προεκλογικής του.
