Όταν τιμούμε ήρωες, οφείλουμε με τη στάση και τον λόγο μας να ενώνουμε, όχι να διχάζουμε. Όταν τιμούμε εποποιίες, πρέπει να εμπνέουμε και όχι να προκαλούμε.
Τα όσα ακούστηκαν κατά τη διάρκεια της κεντρικής εκδήλωσης των Συνδέσμων Αγωνιστών ΕΟΚΑ προκαλούν εύλογο προβληματισμό και θλίψη.
Η ιστορία του τόπου μας, και ιδιαίτερα ο αγώνας της ΕΟΚΑ, δεν προσφέρεται για διχαστικές προσεγγίσεις ούτε για χαρακτηρισμούς που αναβιώνουν επικίνδυνα στερεότυπα του παρελθόντος. Ο διαχωρισμός σε «πατριώτες» και «προδότες» έχει κοστίσει ακριβά στην Κύπρο και δεν έχει θέση στον δημόσιο λόγο του σήμερα.
Το να αποκαλείται «προδοτική» μια παράταξη, της οποίας η μεγάλη πλειοψηφία είναι βαθιά εθνικόφρων και στην οποία βρήκαν πολιτική στέγη πλήθος αγωνιστών της ΕΟΚΑ, αποτελεί μέγιστη αδικία για την ιστορική αλήθεια.
Ο Δημοκρατικός Συναγερμός, από την ίδρυσή του, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της υπεράσπισης της ιστορικής μνήμης, της εθνικής αξιοπρέπειας και της ενότητας του λαού μας. Αυτή η διαδρομή δεν μπορεί να διαγράφεται ή να διαστρεβλώνεται. Μια διαδρομή που χτίστηκε από ανθρώπους που πάλεψαν, που στοχοποιήθηκαν, που πολεμήθηκαν, αλλά δεν λύγισαν, γιατί υπερασπίστηκαν αξίες και ιδανικά που ξεπερνούν πρόσωπα και συγκυρίες.
Άνθρωποι και αγωνιστές της ΕΟΚΑ βρήκαν πολιτική στέγη στον Δημοκρατικό Συναγερμό και μέχρι σήμερα οι περισσότεροι εξακολουθούν να ανήκουν σε αυτόν. Το να τους αποκαλούμε «προδότες» αποτελεί ύβρη προς την ιστορία και προσβολή απέναντι στην ίδια την προσφορά τους.
Απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους, οφείλουμε σεβασμό. Σεβασμό σε όσους κράτησαν όρθια την παράταξη και συνέβαλαν καθοριστικά στη διατήρηση της εθνικής συνείδησης στις πιο δύσκολες στιγμές της πατρίδας μας.
